”2019 was voor mij vooral een jaar van eenzaamheid. Waar alleen zijn voor mij niet persé problematisch is kwam het inmiddels mijn strot uit. Al voelde het ergens toch als een noodzakelijk offer. Werk was even belangrijker. Lachen, flirten en samen zijn kon tenslotte ook nog op een later moment. Er was weleens de angst dat dit moment nooit meer zou gaan komen, maar die schreef ik af als irrationeel. Toen in maart 2020 echter bekend werd dat sociale contacten voorlopig uit den boze waren leek deze nachtmerrie echter werkelijkheid te worden. Niet alleen moesten we maanden thuiszitten, maar het leek er ook op alsof onze maatschappij blijvend zou veranderen. Mijn uiteindelijke doel was meer verbinding, meer samen zijn en meer contact. Al werd nu gehamerd op het tegenovergestelde. Ik werd overspoeld door gevoelens van spijt. Waarom was ik zo stom geweest om mezelf zo af te zonderen? Hoe kon ik denken dat ik het alleen ook wel zou redden? Ik had mezelf meer moeten misdragen en gewoon gaan reizen en feesten. Toen het nog kon.”

Hey, leuk dat je mijn blog leest! Ik heb deze dramatische introtekst even gebruikt om je aandacht te trekken. Hopelijk blijf je nog even hangen, want ik heb nog wat dingen te vertellen:

  • Wie ik ben (en wat er mis met mij is)
  • Waarom ik me soms eenzaam voel
  • Wat ik met deze blog probeer te bereiken
  • Waar ik het vooral NIET over wil hebben

Deze periode van stress, isolatie en maatschappelijke onrust leek me het perfecte moment om een blog te starten over eenzaamheid en mentale gezondheid. Hoe dit eruit gaat zien zal ik je zo vertellen. Ik wil mezelf eerst even aan je voorstellen.

Wie is Millonnial?

Wie ik ben? Ik ben een beetje hypocriet. Dit omdat ik streef naar openheid, maar mijn echte naam (nog) niet ga geven. Al moeten jullie me dat vergeven, omdat de dingen waarover ik schrijf soms nogal persoonlijk zijn. Dus voor nu noem ik mezelf ”Millonnial”.

In veel opzichten ben ik eigenlijk een heel normaal mens. Ik houd van lekker eten, doe graag leuke dingen en bij een oversteekplaats druk ik altijd meerdere keren op het knopje, omdat ik denk dat het stoplicht daardoor eerder op groen springt. Daarbij ben ik verwend, snel verveeld en wil ik uitsluitend werk doen waarbij ik het gevoel heb écht aan de wereld te kunnen bijdragen. Een echte millennial dus.

Eenling

Al zijn er ook dingen waarop ik duidelijk afwijk van de gemiddelde mens. Ik heb in mijn leven veel willen zijn…van een ”echte rocker” tot een ”echte entrepreneur” en zelfs een ”echte man”. Allemaal statussen waar velen aan willen voldoen, maar geen officiële criteria voor bestaan. En al waren die er wel, wat zou het voor verschil maken? Toch is er één hokje waar ik mezelf wel in zou durven plaatsen, namelijk dat van een eenling.

Ik ben altijd al een beetje anders dan anderen geweest. Het begon al op de kleuterschool, waar ik als enige niet meezong tijdens de muziekles. Of liever alleen speelde dan dat ik met de rest ging voetballen. Want ik vond voetbal tenslotte geen bal aan. Ik zette mezelf hierdoor buitenspel, maar daar had ik toen scheids aan (oké, flauw😛). Of op de middelbare school, waar ik mezelf dusdanig aan de groepsmentaliteit stoorde, dat ik probeerde om onzichtbaar te lijken. Contacten met anderen had ik wel. Ik gaf echter de voorkeur aan een select groepje loyale vrienden in plaats van grote groepen, waar iedereen zich continue leek te moeten bewijzen.

Afbeelding: Pexels.com

Er zijn in mijn leven overigens ook enkele diagnoses in beeld geweest. Zo wilde de ene expert mij het labeltje AD(H)D geven, maar was de ander daar het weer niet mee eens. Tevens is autisme ter sprake gekomen, maar ook daar waren twijfels bij.

Ondanks mijn eenling zijn ben ik in mijn leven regelmatig onder de mensen geweest. Zo heb ik veel vrienden en kennissen mogen hebben, ben ik regelmatig op dates geweest en heb ik zelfs ervaringen met relaties. Ik ben dus geen veertigjarige maagd die alleen pizza’s eet en in de kelder van zijn ouders woont (al ben ik stiekem wel benieuwd hoe de blog van zo iemand eruit zou zien).

Daarbij heb ik veel aan persoonlijke ontwikkeling gedaan en daardoor ook allerlei interessante mensen ontmoet. Er is dus genoeg te vertellen.

Doel van Millonnial

Ik liep al een tijdje met het idee om een blog te beginnen over eenzaamheid. Zoals ik hierboven al aangaf heb ik altijd wel wat leuke mensen in mijn netwerk gehad, al is dat na mijn 25ste stukken minder geworden. De meeste mensen kiezen er rond die leeftijd voor om te settelen en hun overige sociale contacten te beperken. Types als ik blijven daardoor vaak alleen achter. Zo zijn enkele langlopende vriendschappen inmiddels verwaterd. Ik heb momenteel nog enkele vrienden en kennissen, maar de echt waardevolle verbinding ontbreekt. Met name in deze periode, waarin je het zo hard nodig hebt.

Ik ben begin dit jaar actief aan de slag gegaan om nieuwe mensen te ontmoeten, maar een niet nader te noemen virus heeft roet in het eten gegooid…dus dan maar een blog.

In deze blog wil ik het niet alleen gaan hebben over eenzaamheid en de gevolgen daarvan, maar ook juist het samenzijn met anderen mensen. Denk hierbij aan vriendschap, daten, relaties, seks, collega’s en alles dat eromheen hangt. Bekende onderwerpen, maar dit keer vanuit het perspectief van een dwarse eenling. Zaken als vrienden en relaties waren voor mij niet altijd vanzelfsprekend, waardoor ik er soms meer moeite voor moest doen. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik er analytischer naar ben gaan kijken dan de gemiddelde persoon, wat interessante kennis opleverde.

(Dienst mededeling)

Ondanks dat de vervelende gevolgen van de coronamaatregelen vermoedelijk regelmatig in de blogs zullen terugkomen is het niet mijn intentie om inhoudelijk te gaan klagen over het huidige beleid. Of met vingers te gaan wijzen naar de mensen die zich niet voldoende aan de maatregelen houden. Ik streef ernaar om te focussen op hetgeen dat we samen gemeen hebben, niet om elkaar in de haren te vliegen.

Dit was het voor nu…de eerste blogs komen er binnenkort aan.

Je mag me trouwens ook altijd volgen via Instagram en Facebook, dat vind ik leuk.